Een jaar geleden ben ik medisch gezien genezen (5 jaar schoon) verklaard van kanker. Al had ik nog veel last van bijwerkingen, met name van een chemobrein. Nu voel ik me zoveel gezonder en energievoller! Ik heb afgelopen jaar namelijk zeer interessante feitjes over mijn gezondheid ontdekt. Iets wat me allemaal in eerste instantie flink liet schrikken. Maar wat me inmiddels heeft geholpen om zowel mijn fysieke als mentale gezondheid te verbeteren. Laat ik je meenemen in mijn ontdekking.

Maar eerst zal ik even kort vertellen waar ik vandaan kom. In maart 2017 kreeg ik Hodgkin, een vorm lymfeklierkanker. Waarschijnlijk had ik het al in 2016, maar in 2017 werd voor het eerst de juiste diagnose gesteld door artsen. Ik onderging in totaal 12 chemokuren. 3 dagen na mijn 22ste verjaardag, op 5 oktober 2017 werd ik schoon verklaard van kanker. Maar fysiek en mentaal was ik eigenlijk nog hartstikke ziek: extreem vermoeid, vaak misselijk en koortserig, slechte conditie, geen kracht en zelfs pijnsteken in mijn armspieren, sociaal snel overprikkeld, en ga zo maar door. Op eigen initiatief pakte ik elk gebied in mijn leefstijl aan. Vorig jaar was ik 5 jaar schoon en dus medisch gezien genezen verklaard. Gelukkig ging het toen al stukken beter met me, maar ik werkte nog met veel moeite parttime als zzp’er, en ik had veel last van mijn chemobrein: cognitieve klachten zoals traag van begrip zijn en concentratieproblemen. Ik schreef toen een blogpost waarin ik terugblikte op het jaar van ziek zijn en de 5 jaren erna van herstel, deze kun je hier teruglezen. 

Lichamelijke en mentale klachten na kanker en chemotherapie

De 5 jaren na kanker verliepen over het algemeen in een stijgende lijn. Met mijn gezondheid ging het stapje voor stapje beter. Tot vorig jaar. Ik kwam op een punt dat de vermoeidheid, zowel lichamelijk als mentaal, niet leek af te nemen. In plaats daarvan kreeg ik alsmaar ernstigere klachten. Zo was ik bijna elke ochtend en begin van de middag misselijk (nee, niet zwanger), kon ik gesprekken moeilijker volgen, en kon ik niet meer sporten vanwege heftige steken en pijn in mijn spieren. Dit terwijl ik voor mijn gevoel alle gebieden in mijn leefstijl al had aangepakt. Toen ik dit vertelde aan mijn oncoloog in het ziekenhuis, zijn er wat onderzoeken uitgevoerd, waar niets bijzonders uitkwam. 

Mijn klachten bleven mij frustreren. Het nam zelfs voor een deel mijn levenslust weg. Ik kreeg ook steeds vaker depressieve gedachten. Wat was mijn leven nog waard, als ik voor mijn gevoel vaak alle energie die ik had en zelfs meer dan dat in mijn werk moest steken om überhaupt te kunnen leven?

Holistische zorg

Met mijn werk als freelance storytelling marketeer kwam ik steeds vaker in contact met holistische zorgverleners. Hun werk interesseert me enorm. Holistische zorg betekent (dit is hoe ik het altijd uitleg, maar er bestaan verschillende definities) dat zorgverleners ervan uitgaan dat alle onderdelen van lichaam en geest in verbinding staan met elkaar. Bij klachten kijken ze dan ook naar het totaalplaatje, en op basis daarvan maken ze een plan om op een natuurlijke manier de oorzaken en gevolgen aan te pakken. Dit is heel anders dan de reguliere zorg, waar de focus voornamelijk ligt op het verhelpen van symptomen met bijna altijd chemisch geproduceerde medicijnen.

EMB-bloedtest bij de diëtiste

Ik las en hoorde ook steeds vaker dat daar waar de reguliere zorg geen hulp meer kan bieden, de holistische, of soms ook wel ‘alternatieve zorg’ genoemd, uitkomst kan bieden. Een keer zag ik op Instagram een bericht voorbij komen van een diëtiste over een EMB-bloedtest. Met zo’n test kunnen holistische zorgverleners veel over je gezondheid meten, zoals of je intoleranties hebt voor voedingsproducten, en hoe het ervoor staat met je darmgezondheid en hormonen. Zo’n test wordt niet aangeboden in de reguliere zorg, maar het maakte me des te nieuwsgieriger. Ik vroeg hem aan bij deze diëtiste.

De bloedtest werd met een vingerprik afgenomen. De diëtiste, Priscilla, is super aardig, geduldig en meelevend, wat ik enorm fijn vond, want hoeveel prikken ik inmiddels al heb gehad, ik blijf het spannend vinden. Vervolgens stuurde zij de bloedtest op naar een orthomoluculair arts en moest ik een aantal weken wachten op de uitslag en voedingsadviezen. Intussen was ik gezellig met mijn oma op herfstvakantie, midden in de bossen van Hoenderloo. Ik zat daar op de bank met mijn laptop schoot, en had uitzicht op het raam waarachter eekhoorntjes renden. Toen ontving ik een mail van de diëtiste met een boekwerk aan bloeduitslagen en voedingsadviezen. Mijn mond viel letterlijk open van wat ik allemaal zag en las. Het gaat me niet lukken om in deze blogpost alles tot in de details uit te leggen, dus ik zal het voor nu kort proberen te houden.

Intolerantie voor: koemelk, lactose, gluten, tarwe, suiker en soja

Allereerst kreeg ik balkjes met cijfers tussen 0 en 100% te zien, in hoeverre mijn lichaam intolerant is voor een bepaald voedingsproduct. Een intolerantie is iets anders dan een allergie, even ter vergelijking: een huisarts test alleen op allergieën en als je niet 100% ernstig reageert op een bepaald voedingsproduct dan ben je per definitie niet allergisch. Een orthomolucair arts kijkt naar hoe je reageert tussen de 0 en 100%. Als je namelijk voor 70% reageert dan kan dat alsnog betekenen dat je bijvoorbeeld misselijk wordt van een bepaald ingrediënt. Dat is een intolerantie. Uit de test bleek dat ik vrij aanwezige intoleranties heb voor: koemelk, lactose, gluten, tarwe, suiker en soja. Het advies: alle voedingsproducten waar dit in zit voor minstens een halfjaar vermijden.

Verstoorde darmflora en veel te veel vitamine- en mineralentekorten

Daarnaast bleek dat mijn darmflora verstoord was. Omdat mijn darmen al die voedingsproducten waar ik intolerant voor ben niet goed kan verwerken, had ik enorm veel afvalstoffen in mijn lichaam. Daarbij bleek uit de test dat ik veel meer toxines en pesticiden in mijn lichaam had, dan acceptabel is. Hierbij kun je denken aan gif van bespoten groente en fruit. Dat hielp mijn darmen natuurlijk ook niet. Het gevolg van die verstoorde darmflora was dat mijn lichaam bepaalde vitamines en mineralen niet meer kon opnemen. Zo had ik onder andere een ijzertekort, vitamine b-11 tekort, b-12 tekort, vitamine d-tekort, choline-tekort en magnesiumtekort. Bijna al deze vitamines en mineralen moeten juist bijdragen aan de hoeveelheid energie in mijn lichaam en geest, en aan een levenslustig gevoel. Dit kon dus mijn chemobreinklachten verklaren. Bij de EMBtest worden overigens andere waarden gehanteerd dan bij de huisarts en in het ziekenhuis, vandaar dat er bij mij nooit eerder een tekort is verschenen.

Tekort aan neurotransmitters

Dat was nog niet alles. Zo ontdekte ik ook hoe actief bepaalde neurotransmitters en hormonen in mijn lichaam waren. Acetylcholine bleek bij mij niet actief genoeg te zijn. Acetylcholine bepaalt de snelheid van mijn brein en moet helpen bij het reageren en begrijpen van sensorische signalen die mijn hersenen binnenkrijgen. Ook bleek ik een serotonine tekort te hebben. Serotonine moet zorgen voor een fijn en sereen gevoel in mijn dagelijks leven. Ook deze tekorten konden mijn chemobreinklachten verklaren.

Voedingsgewoontes drastisch aanpakken

De conclusie luidde dat ik mijn voedingsgewoontes drastisch moest aanpakken, wilde ik me gezonder en energievoller gaan voelen. Aan de ene kant zat ik daartegenop, aan de andere kant was ik enorm opgelucht dat ik eindelijk bevestiging en verklaring kreeg waarom ik me jarenlang al zo slecht voelde. En daar kon eindelijk verandering in komen. En wat ben ik dankbaar voor de diëtiste! Zij heeft voor mij een heel stappenplan gemaakt die ik braaf kon volgen. Ik kreeg zelfs lijstjes met producten aan de ene kant tegenover allergenen vrije producten die ik daarvoor kon vervangen. Zo kon ik in de supermarkt meteen op zoek naar rijstmelk of kokosmelk als vervanging van koemelk.

Nu zoveel meer energie en levenslust!

De eerste vier maanden waren een enorme uitdaging, ik voelde me namelijk nog slechter. Maar de vijfde en zesde maand begon ik verschil te merken. Ik word sindsdien steeds vaker wakker in de ochtend met zin in de dag, puur omdat ik me energievol voel! Mijn spieren doen sindsdien ook geen pijn meer, gewoon helemaal geen krampen en steken meer ook tijdens het sporten. Ik sport nu minstens om de dag en soms zelfs dagelijks omdat ik er zo van kan genieten. De misselijkheid waarmee ik vaak wakker werd, is inmiddels ook zo goed als verdwenen. 

Ik merk dat mijn lichaam bepaalde vitamines en mineralen weer goed kan opnemen. Ik voel meer levenslust. Ik voel me gedurende de dag energieker, heb meer zin in alles wat ik doe. Ik ben bewust aanweziger op deze aarde, zowel fysiek als mentaal. En zelfs de mensen om me heen merken dat nu één voor één op. Ook afspreken met vrienden en familie haal ik nu nog zoveel meer energie uit dan dat het me kost. Daarnaast werk ik nu met zoveel meer plezier, en dat bijna elke werkdag. Ook kan ik simpelweg intenser genieten van alles wat ik doe.

Blijvende intoleranties?

Met intoleranties is het zo dat veel mensen na een halfjaar ‘detoxen’ weer gewoon alles kunnen eten en drinken. Helaas was dat bij mij niet het geval. Ik heb alles één voor één weer geprobeerd, maar steeds als ik iets probeerde, kreeg ik weer klachten. Toen ik bijvoorbeeld een cappuccino met koemelk nam, kreeg ik binnen een halfuur een eczeem-uitbraak in mijn nek, werd ik kortademig, ontzettend misselijk en kreeg ik een behoorlijke vermoeidheidsdip. Ik ben daar bijna een week goed ziek van geweest. En toen realiseerde ik me dat ik me alle afgelopen jaren, bijna dagelijks precies zo voelde. Veel klachten die ik had waren alleen ‘normaal’ geworden, ik wist niet meer beter. Maar nu ervaar ik zelfs voordelen waarvan het niet eens per se mijn intentie was om het probleem aan te pakken, zo heb ik dus veel minder last van plotselinge eczeem-uitbraken, terwijl ik daar heel mijn leven, van baby af aan, al enorm last van had.

Dankbaar

Inmiddels ben ik al bijna een jaar bezig om nieuwe voedingsgewoontes te integreren. Met succes. Al heb ik af en toe nog steeds vermoeidheidsklachten, en gaat het de ene week beter dan de andere week. Maar dat heeft tijd nodig. Daarbij is het een kwestie van wennen aan mijn nieuwe energieniveau, want soms ga ik als gewoonte nog ruim op tijd naar bed en lig ik nog een uur klaarwakker naar het plafond te staren, of word ik heel vroeg in de ochtend al wakker; totaal uitgerust om de dag te beginnen of slaap ik juist pas ontzettend laat en word ik als gevolg daarvan moe wakker. Maar wat ik wel merk is dat ik ‘anders’ moe ben, hoe gek dit ook klinkt… ik ben nu vaker moe omdat ik iets gedaan heb en minder vaak zonder onverklaarbare reden, en daardoor voel ik me meer voldaan.

Tenslotte hebben deze ontdekkingen en vooruitgangen in mijn gezondheid, me veel nieuwe hoop en positieve gedachten richting mijn toekomst gegeven. Ik ben hier ontzettend dankbaar voor. En wie weet, betekent dat ook dat ik vanaf nu weer vaker energie en motivatie heb om een blogpost te delen! Dat lijkt me een mooie afsluiter.

Hopelijk tot snel!

Liefs, Dee