Ik was 21 toen ik met spoed werd opgenomen in het ziekenhuis. Ik kreeg te horen dat ik kanker had. Vandaag, 2 oktober 2024, ben ik 29 jaar geworden. En ik kan je vertellen dat mijn ziekteperiode en alle jaren van herstel me veel hebben gebracht. En dat alles heeft me gevormd tot de vrouw die ik nu ben. Dat is zeker. Maar hoe gaat het nu  – na al die jaren van vallen en opstaan – fysiek en mentaal met me? 

Hoe de kanker bij mij begon: terug naar 2016

Even terug naar 2016. Rond de kerstdagen kreeg ik buikpijn. Heel erg buikpijn. Ik ging naar de huisarts en werd met een medicijn weer naar huis gestuurd. Maar de buikpijn bleef aanhouden. Tot en met nachtzweten en overgeven aan toe. Eind februari 2017 ging ik terug naar de huisarts en werd ik met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Het was foute boel. Ik had Hodgkin, een vorm van lymfeklierkanker. 

Een periode van chemotherapie volgde. Een periode van vallen en opstaan. Maar ook een periode waarin ik leerde om mijn vijand, de kanker in mij en alles wat daarbij kwam, lief te hebben. Ik leerde loslaten waar ik zelf geen invloed op had. Ik legde mijn leven in Gods handen. En deed wat ik kon doen. Uitrusten, toegeven en genieten van de kleine simpele dingen in het leven. 

Op 5 oktober 2017 werd ik schoon verklaard. Toen begon mijn herstel. Ik wilde een beter mens worden en beter voor mezelf zorgen. Ik pakte in de jaren erna heel mijn leefstijl aan. Stap voor stap. Ook dat ging met vallen en opstaan. Begin vorig jaar, in 2023, voelde ik me voor het eerst weer energievol. Ik werd in de ochtend weer wakker zonder dat mijn ogen brandden van vermoeidheid. Wat een verademing was dat!

In de jaren van mijn herstel na kanker schreef ik jaarlijks een blogpost hoe het met me ging, deze en meer blogs over mijn kankerverhaal kun je hier teruglezen.

Genoeg energie om te rijlessen?

In de jaren van herstel verlangde ik steeds meer naar een auto. Hoe fijn zou het zijn als ik even snel en met alle gemak ergens heen kan? En als ik meer met fotografie zou willen doen, dan is een auto zoveel praktischer. Vorig jaar was het zover. Ik voelde me fit en gemotiveerd genoeg om rijlessen te nemen. Dus begon ik in de zomer van 2023 met rijlessen. Maar al snel merkte ik dat ik de lessen veel intensiever vond dan ik had verwacht. Ik volgde twee keer per week twee uur achterelkaar rijles en telkens na een uur leek het al alsof er een soort mist in mijn hoofd (was mijn chemobrein terug?) kwam waardoor ik me niet meer kon concentreren. Ook hielp het niet mee dat ik de manier waarop mijn instructeur totaal niet fijn vond en hij zijn aanpak niet voor mij wilde veranderen… Ik voelde me gesloopt, kreeg continu griepverschijnselen, werd ontzettend zenuwachtig achter het stuur en zakte voor het praktijkexamen. 

Toch pakte ik mijn rijlessen een paar maanden later weer op (ook tijdsduur door wachttijden bij het CBR). Maar nu met aandringen om het op mijn manier te doen in plaats van wat de rijschool mij adviseerde. Ik volgde rijlessen van maximaal anderhalf uur per week met elke keer na driekwartier een pauze. Ik vroeg dit keer een faalangstexamen aan en slaagde! 

Eigen auto: veel meer vrijheid en mijn kostbare energie besparen

Rond diezelfde tijd kon ik van iemand in mijn netwerk vrij goedkoop een oude auto overnemen en dat deed ik. Inmiddels ben ik bijna een jaar verder en kan ik met zekerheid zeggen dat deze keuze me onwijs veel vrijheid heeft gegeven en veel van mijn kostbare energie heeft bespaard. Ik ga nu veel sneller ergens heen zonder uitgeput op de fiets of overprikkeld door het ov in de avond thuis te komen. Ik haal nu met mijn auto zelfs zelf mijn boodschappen in plaats van dat ik ze elke week thuis laat bezorgen. Dit had ik in mijn eerste jaar van herstel niet kunnen bedenken (toen woonde ik zelfs nog bij mijn moeder thuis omdat ik nog niet goed genoeg voor mezelf kon zorgen)!

Meer onderscheid tussen werk en privé

Maar toen… Hoewel het rijden in mijn eigen auto heel fijn is, waren de rijlessen dat voor mij totaal niet. Al die stress daarvan zat begin dit jaar nog in mijn lichaam en wilde eruit. Daarnaast merkte ik dat ik minder vrolijk werd van het marketingwerk dat ik deed voor een aantal bedrijven. Of kwam het omdat ik meer uren werkte? Ook kreeg ik steeds meer stress van werk gerelateerde meldingen op mijn mobiel.

Ik schafte een werkmobiel aan, zodat ik in mijn privétijd in elk geval meer rust had. Daarnaast begon ik me strakker aan mijn werktijden te houden en borg ik mijn werkspullen op als het avond wordt. Dat hielp en gaf meer rust in mijn hoofd en zo ook in mijn lichaam.

Een rugblessure… Stoppen met marketing?

Maar het hielp niet genoeg. Sterker nog, ik zat soms echt tegen een werkdag op in plaats van dat ik ernaar uitkeek. Ik voelde te weinig creatieve uitdaging in veel opdrachten. En de hoeveelheid werk was te veel. Er moest iets veranderen. Dus beëindigde ik een aantal samenwerkingen waarbij ik het gevoel had dat mijn beste kwaliteiten niet voldoende meer benut werden. Dat bleek een goede beslissing. 

Dit gaf mentaal gezien ontzettend veel rust. Alleen kon ik me niet ertoe aanzetten nieuwe opdrachtgevers te zoeken, want dan voelde ik de stress weer opkomen. Toch kon ik als zzp’er niet zonder werk zitten, dus forceerde ik het. In mijn onderrug kwam in de weken die volgde een pijnlijke steek opzetten die maar niet weg leek te gaan. Ik werd er s’ nachts zelfs continu wakker van en sleepte me vervolgens vermoeid door de dag heen.

Wandelen en mijn (werk)houding aanpassen

Ik kon me niet meer tegen mijn inmiddels rugblessure verzetten. Dus nam ik een week vrij om uit te rusten. En een week werd twee weken. Twee weken werden drie weken. Toen lukte het me bijna niet meer om van de bank af te komen. Uiteindelijk besloot ik naar de huisarts te gaan en deze verwees me door naar een houdingstherapeut. Deze therapeut gaf mij tips en oefeningen hoe ik mijn (werk)houding kon verbeteren en mijn werkomgeving fijner kon inrichten. En het advies om juist wel te blijven bewegen omdat mijn spieren moesten loskomen en ik moest ontspannen. Stilzitten zou de pijn alleen maar erger maken. Ze had gelijk. 

Burn-out klachten toegeven aan mezelf

Een aantal weken lang wandelde ik dagelijks een uur. Met de dag werd de pijn in mijn rug minder. Maar steeds als ik langer dan een paar uur per dag probeerde te werken, voelde ik de stress in mijn lichaam weer terugkomen en werd de pijn heel snel weer erger. Ik kon er niet meer omheen. Ik moest aan mezelf toegeven dat ik overspannen was door mijn werk als marketeer. Dat ik burn-out klachten had en al een heel lange tijd. 

Er moest iets drastisch veranderen. Dat was nu heel duidelijk voor mij. Maar hoe en wat? Ik werkte nu inmiddels een paar maanden veel minder uren en mijn spaargeld was zowat op. Gelukkig had ik nog een handjevol opdrachtgevers waar ik wel met alle plezier voor werkte en gelukkig kon ik daar net van rondkomen. Misschien moest ik het maar even zo laten. Vertrouwen op God dat Hij voor me zorgt en dat ik nu rust mag nemen. En dat deed ik. Ik ging… rust nemen en ontspannen.

Een nieuw doel: mijn manuscript ‘Heb Kanker Lief’ afmaken

In die rust bedacht ik me dat God de omstandigheden nu misschien voor mij wel ideaal heeft gemaakt om verder aan mijn manuscript ‘Heb Kanker Lief’ te schrijven. Een boek over de periode dat ik kanker had en herstel en hoe ik ermee omging. Aan dit boek ben ik in mijn ziekteperiode begonnen maar in de jaren die volgden lukte het me niet om dit mijn volledige focus te geven, allereerst omdat ik altijd nog een ander doel had dat ik wilde bereiken (rijbewijs halen, sporten, voeding veranderen, etc.) en ten tweede omdat ik naast mijn werk voor mijn inkomen amper focus of plezier over had om over zo’n beladen onderwerp te schrijven. Maar in mijn hart brandt al jaren een licht om mijn verhaal uitgebreider te vertellen. Om anderen te bemoedigen maar ook wakker te schudden om positief te blijven, in elke situatie van het leven.

Ik besloot elke ochtend een paar uurtjes aan mijn boek te schrijven. Spannend. Maar de eerste ochtend ging ik zitten en schreef ik aan een stuk door. De tweede ochtend weer. Ik voelde me voldaan. En vrolijk. Het gevoel dat Gods hand erop rustte. De stress verdween. Ik wilde door. En tot en met de dag van vandaag, twee maanden verder, besteed ik elke dag nog steeds een paar uur aan mijn manuscript. 

Blijven opletten dat ik mezelf niet voorbij loop

Daarnaast beweeg ik nog steeds elke dag en sport ik minstens drie keer in de week. In de middaguren werk ik af en toe aan een marketingopdracht, aan mijn fotografiewerk , maak ik mijn huis in orde of neem ik rust. De stress is nu volledig uit mijn onderrug verdwenen. Af en toe voel ik het nog wel in mijn nek en dan weet ik dat ik even een dag voor mezelf mag nemen. Ik moet blijven opletten dat ik mezelf niet voorbij loop. Mijn hoeveelheid energie door de week heen goed verdelen. Maar dat lukt steeds beter.

Daar ben ik vandaag gebleven. En daar ga ik mee door. En als ik ook op deze manier doorga met mijn manuscript, dan kan ik die waarschijnlijk volgende maand in november naar uitgeverijen sturen. Het schiet nu dus echt op en dat voelt heel fijn! Ook realiseer ik me dat ik nu veel beter met geld kan omgaan dan jaren geleden. Ik heb ook helemaal niet veel nodig om fijn te kunnen leven.

Dankbaar

Op dit moment ben ik op een punt in mijn leven aangekomen waar ik heel lang naar verlangde er te willen zijn. Zo fijn! Ik ben nu zeven jaar verder na kanker en ik had alle jaren, ook afgelopen jaar, niet willen missen. Ik heb weer onwijs veel over mezelf (fysiek en mentaal) en de menselijke gezondheid mogen leren kennen. Ook dit jaar heeft me gevormd tot de vrouw die ik nu ben. Ik ben oprecht blij en dankbaar voor wie ik nu ben. Het gaat nu dus weer redelijk goed met me, fysiek en mentaal. En ik kijk alleen maar met een vrolijk hart uit naar wat voor wijsheid en moois komend jaar me zal brengen.

Liefs, Dee