Daar sta ik dan, midden op de Loonse en Drunense Duinen omringd door een warme deken en een prachtige kleurrijke natuur met rode heide. Het is net een levend schilderij. Al helemaal nu hier nog veel regenwater ligt, waar de blauwe hemellucht en sluierwolken zich in weerkaatsen. Een wandelroute volgen is een uitdaging. Maar het absoluut waard. Ik neem je mee op deze zomerse dag eind juni bij de Brabantse Sahara.

Zodra ik de zandheuvel naast de parkeerplaats bij de Roestelberg voor me zie, ben ik de lange file op de heenweg vergeten. Ik pak mijn camera uit de tas en hang hem aan de riem over mijn schouder heen. Dan zet ik mijn hoedje op en ben ik klaar om de zandheuvel over te wandelen. Na een aantal diepe passen komt het landschap van de kleurrijke Loonse en Drunense Duinen in zicht. De heide is nu eind juni* nog rood. Ik kijk naast me naar mijn moeder, zij is hier nog nooit eerder geweest en kijkt haar ogen uit.

Watervlaktes van regenwater op de Loonse en Drunense Duinen

Maar wat ik hier zelf nog nooit eerder heb gezien is: water. Heel veel water. Het zijn zelfs watervlaktes. Deze plek wordt al lange tijd met een reden ook wel de Brabantse Sahara genoemd: het is net een woestijn met zoveel droge zandvlaktes en warmte die je voelt als de zon erop schijnt. Maar door de heftige regenbuien begin dit jaar is enorm veel water blijven liggen in de duinen. De watervlaktes zijn vandaag nog steeds te zien. Heel eerlijk, het maakt de plek nog mooier dan het al was, zelfs bijna hemels door de weerkaatsing van de blauwe lucht op het water en met al die verschillende kleuren van de natuur eromheen.

Een zegen voor de Brabantse natuur

Ik twijfel eventjes of ik blij mag zijn met al dat water hier of dat dit een ernstige situatie is voor de natuur. Maar zoals ik de informatie van het nationaal park lees, lijkt het een enorme zegen voor de heide, planten en de meeste dieren. De natuur komt veel meer tot leven. Ik zou denken dat het water de heidevlakte misschien een stuk koeler maakt om doorheen te wandelen. Dat ervaar ik niet. Zodra ik op de zandvlakte sta, voelt het alsof de zon me omarmt. Als een warme deken dus. Het is daarom zeker aan te raden een gevulde waterfles mee te nemen en een hoed of pet op je hoofd te dragen als je hier gaat wandelen.

Wandelroutes met gekleurde paaltjes

Ik ben iemand die vaak ergens heen wandel en wel zie waar ik uitkom. Dat heb ik de vorige keren ook gedaan toen ik hier was, al ben ik daardoor een keer verdwaald. Mijn moeder is daarentegen iemand die graag een uitgestippelde route volgt. Dus kijken we naar de plattegrond en besluiten we om de gele paaltjes te volgen, dit is ongeveer 5 km zijn. We houden in ons achterhoofd dat we hier langer (+2 uur) dan normaal (+- 1 uur) over gaan doen. In het zachte zand lopen kan namelijk meer energie kosten dan op een verhard pad en ik sta op zo’n prachtige plek natuurlijk vaak stil om foto’s te maken.

Onderwater gelopen wandelpaden

Maar al snel kunnen we de gele paaltjes niet volgen. De paden zijn namelijk onderwater gelopen. De omleiding leidt ons naar de rode paaltjes van 4 km, maar al snel ligt daar ook veel water. Een moment staan we stil om te genieten van dit prachtig levende schilderij. “Wast dit de file van 2 uur waard?” vraag ik aan mijn moeder. In de auto op de heenweg bleek de file van 12 minuten uiteindelijk iets langer te duren en was mijn moeder allesbehalve blij. Maar volgens haar is dit uitzocht de file absoluut waard geweest. Gelukkig maar.
Nu is het niet eens zo dat we echt niet door een laag plasje willen lopen, want aan de zijkanten ligt het water nog wat lager, maar daar voelt de grond aan als een moeras…

Wandelpaden volgen bij de Loonse en Drunense Duinen is een uitdaging – zelfs met Google Maps

Een paar plekken testen we voorzichtig met onze voeten, maar we zakken daar al meteen een flink stuk met onze schoenen in weg. Hier heb ik niet de juiste schoenen voor aangetrokken. En ik wil het leven van mijn camera niet riskeren. Dus besluiten we het pad terug te wandelen, wat overigens ook geen straf is. We lopen maar gewoon verder en kijken waar we wel of niet verder kunnen lopen. Omdat het een natuurgebied is, volgen we uiteraard de officiële paden. Al moet ik je eerlijk zeggen dat (als je hier niet regelmatig komt) het bijna een onmogelijke opgave is om een ideale wandelroute uit te stippelen. Veel paden houden op een gegeven moment op, lopen over in een fietspad of ruiterpad, of staan dus onderwater.

Laat je niet tegenhouden: de prachtige kleurrijke natuur is het waard!

Dan denk je misschien dat het handig kan zijn om de navigatie op je mobiel aan te zetten, maar helaas heb ik nog geen app gevonden (ook geen Google Maps) die de wandelpaden überhaupt toont op de kaart. Deze uitdaging is misschien goed om te weten als je hier een keer wilt wandelen, want ook als het water weer verdwijnt blijft dit een uitdaging. Maar laat je daardoor niet tegenhouden! De prachtige natuur maakt het dat alle obstakels het sowieso waard zijn.

Wilde dieren eten dennenappels

Mijn moeder en ik zijn op de een of andere manier de duinen overgestoken. Op dat punt loopt het landschap met rode heide over in een bos. Hier is het ook zeker prachtig. Wat ik heel bijzonder vind is hoe groot de dennenappels hier zijn die op de grond liggen. Sommige nog groter dan de volledige lengte van mijn hand. Mijn moeder vertelt me dat er in dennenappels nootjes zitten die eekhoorns eten, eerlijk gezegd wist ik dat niet. Andere wilde dieren zoals everzwijnen eten een dennenappel als een appel op, zodat alleen het klokhuis nog overblijft. Achteraf had ik hier misschien een mooie vergelijkingsfoto van willen maken met een klokhuis en nog een hele grote dennenappel ernaast, maar zo blijft er nog een leuk idee over voor een volgende keer (of ga jij deze foto maken en met mij delen?).

Verkoeling in het bos

Inmiddels zijn we al een paar uur onderweg en bijna terug bij de heidevlakte. Daar gaan we op een kleedje zitten om te genieten van het uitzicht. Na even met die felle zon op ons gericht, wandelen we verder naar het beginpunt en lopen we daar nog een klein rondje door het koele bos.

Spontaan hapje eten? Nee, dan moet je van tevoren reserveren

Tegen het einde willen we gezellig wat drinken op het terras bij het restaurant dat aan deze kant bij de parkeerplaats zit: de Roestelberg. Dat doen we dan ook. Eigenlijk willen we ook graag een hapje eten, aangezien het al bijna etenstijd is en terug naar Rotterdam rijden een klein uurtje duurt. Maar helaas is het op dit soort mooie zomerse dagen bij dit restaurant niet mogelijk om spontaan een hapje te eten. Mede door de drukte en mede door personeelstekort werkt dit restaurant momenteel bijna alleen met reserveringen. Overigens geldt dit niet alleen voor deze plek, maar voor heel veel restaurants in Nederland. Goed om te weten en rekening mee te houden dus, mocht je deze zomer nog dagjes weg willen naar de natuur.

Lang nagenieten van de prachtige Loonse Drunense Duinen

Al met al was het een prachtige zomerse dag in de Brabantse Sahara. En ik ben benieuwd: ben jij weleens hier bij de Loonse en Drunense Duinen geweest?

Is deze plek nou ook zo bijzonder voor jou? Of wil je thuis heerlijk van deze kleurrijke natuur (na)genieten? Neem dan eens een kijkje in mijn webshop bij Werk aan de Muur, want bijna al mijn prachtige plaatjes kun je bestellen op wanddecoratie. Elke week probeer ik een nieuwe foto te uploaden. Al mag je gerust contact opnemen als je een foto uit deze blogpost eerder in mijn shop wilt zien of als je een digitale foto in hoge resolutie wilt kopen ( 27 euro per foto) om elders als wanddecoratie te bestellen (sommige webshops zijn goedkoper).

*Deze zomerse dag vond plaats op 29 juni, nu in augustus is de heide paars gekleurd en zijn er nog steeds watervlaktes te bewonderen. Ik had eerder eventjes geen tijd om alle foto’s te bewerken en deze blogpost te maken, maar ik wilde de prachtige plaatjes en mijn verslag nu alsnog met je delen.

Liefs, Dee