Hoe is mijn blog eigenlijk begonnen? Ik neem een paar slokken van mijn thee en scrol door mijn oude blogs. Ik moet even mijn geheugen opfrissen, want deze mijlpaal kan ik natuurlijk niet aan me voorbij te laten gaan. Het feit dat mijn blog Deeserve it na 10 jaar nog steeds bestaat mag gevierd worden! Daarom blik ik kort terug op elk jaar. Lees je met me mee?
Ik was 19 toen ik mijn eerste blog deelde. Ik ben nu dus 29 jaar. Het klinkt misschien gek, maar het voelt nog helemaal niet als tien jaar geleden… De tijd gaat snel voorbij, dat blijkt. Maar er is wél ontzettend veel gebeurd in die tien jaar, ook dankzij mijn blog. Ik zal geen lijstjes delen met “meest gelezen blogs” en dergelijke, want uiteindelijk draait bloggen voor mij van begin af aan om: gewoon lekker delen wat ik op mijn hart krijg. En natuurlijk is het leuk om mensen daarmee te mogen raken of te inspireren.
Genoeg introductie-geklets, daar gaan we:
Het 1e jaar in 2015: Mijn eerste ‘positieve’ blog!
Ik had de uitslag van mijn vwo-examens nog niet binnen of ik publiceerde mijn eerste blog. Ik kon namelijk niet wachten om eindelijk eens aan een eigen schrijfproject te beginnen. Omdat ik het jaar daarvóór was gezakt door faalangst, was ik erg bezig met het trainen van een positieve mindset. Dat leek me dan ook een mooi onderwerp om over te bloggen en wellicht anderen mee te inspireren. Niet veel later introduceerde ik een rubriek over Rotterdamse weetjes. Hoewel ik niet per se een groot doel had met bloggen (in die tijd bestond de term ‘influencer’ nog niet eens…), sloeg deze combinatie bijzonder snel en goed aan. Zo kreeg mijn blog een eigen lezerspubliek.
Het 2e jaar in 2016: Mijn blog als portfolio
Inmiddels reisde ik wekelijks heen en weer van mijn thuisstad Rotterdam naar Ede waar ik Journalistiek studeerde. Deze opleiding en mijn blog bleek een gouden combinatie: ik bedacht en schreef veel artikelen die zowel boeiend waren voor mijn studie-opdrachten als die ik wilde publiceren op mijn blog. Met veel plezier deelde ik zo’n twee tot drie blogs per week.
Zonder dat ik het doorhad, werd mijn blog opgemerkt door bedrijven. Ik kreeg ineens mailtjes binnen met aanvragen voor een samenwerking! Maar zo eigenwijs als ik was, ging ik niet overal op in… Al die spullen interesseerden me vaak niet zo. Wat ik veel leuker vond: solliciteren naar eenmalige redactionele opdrachten van mediabedrijven. Ik stuurde mijn blogwebsite mee als portfolio en keer op keer kreeg ik als ’talentvolle’ schrijver de opdracht toegewezen.
Het 3e jaar in 2017: Eerlijk bloggen over… kanker
Steeds vaker deelde ik mijn genietmomentjes in de natuur, in tekst en fotografie. Ik wilde mensen steeds meer meenemen in mijn persoonlijke verhalen. Maar in februari en maart ging het helemaal mis. Ineens lag mijn blog stil. Niet alleen mijn blog. Mijn lichaam zakte in elkaar van de steken in mijn buik. Met spoed werd ik opgenomen in het ziekenhuis en bleek: ik had kanker.
Hoe kon ik nu verder gaan met een ‘positieve blog’? Na een maand deelde ik een blog met het slechte nieuws en tot mijn verbazing reageerden veel mensen dat ze dit juist wilden lezen en bemoedigend vonden hoe positief ik in mijn situatie stond. Ik nam ze mee in mijn proces, waarin ik onwijs veel steun haalde uit mijn geloof in God en het schrijven. Zo kon ik positief blijven. Mijn behandelingen verliepen pijnlijk maar voorspoedig: ik werd schoon verklaard van kanker.Het 4e jaar in 2018: Van wekelijks naar maandelijks bloggen
Mijn herstel na kanker was zwaar. Ik voelde me snel uitgeput en kon me steeds moeilijker concentreren op mijn studie, laat staan op mijn blog. Veel studie-opdrachten vond ik dit jaar ook niet zo geweldig, moesten daarbij in groepjes gebeuren, dus kon ik die ook niet meer combineren met mijn blog.
Mijn brein had wel altijd veel nieuwe ideeën, en die schreef ik allemaal op, of ik maakte een opzet met de gedachte deze later uit te werken… Het wekelijks delen van meerdere blogs werd nu enkele per maand. Tot op de dag van vandaag staan er veel blogs uit dit jaar nog in mijn ‘concepten’, nooit gepubliceerd dus. Ik weet dat ik dat soms heel moeilijk vond, me er zelfs schuldig over voelde en niet begreep waarom het niet lukte. Toch herinnerde ik mezelf er steeds aan dat het oké was, dat ik vooral mocht genieten van wat ik wél kon doen. En dat deed ik.
Het 5e jaar in 2019: Mijn blog en marketingbedrijf officieel inschrijven bij de Kamer van Koophandel
Ik vond mijn drive voor mijn studie weer terug, want ik mocht stage lopen bij Schrijven Magazine. Dit was voor mij een droom die uitkwam! En het was voor mij écht een droomstage: ik mocht hier onwijs veel leren en ervaring opdoen met (redactioneel) schrijven, storytelling en interviewen. Ik werd door mijn begeleiders zelfs gemotiveerd om na mijn stage als freelance storyteller aan de slag te gaan. En zo begon ik officieel als creatief ondernemer.
Ik schreef zowel mijn marketingbedrijf A Blessed Storyteller als mijn blog Deeserve it in bij de Kamer van Koophandel. Mijn blog stond alleen wel op een lager pitje, want hoewel het al stukken beter ging met mijn gezondheid en herstel, bleef ik worstelen met mijn energie.Het 6e jaar in 2020: Een jaar vol angst en paniekaanvallen
Ik kreeg steeds meer energie van uitstapjes en gezellige mensen om me heen. Dat virus kwam voor mij dan ook als een klap. Net als in 2017 toen ik chemotherapie kreeg en voorzichtig moest zijn met veel mensen om me heen, zat ik nu voor mijn gevoel thuis wéér opgesloten. Het was onzeker wat dit voor mij als herstellende ex-patiënt betekende. Van mijn moeder mocht ik helemaal niets, uit bescherming natuurlijk maar bij mij uitte dit zich in frustraties en irritaties.
Veel ruzies en jeugdtrauma’s flitsten overdag en s’ nachts als flashbacks en nachtmerries voor mijn ogen. Dagelijks kreeg ik heftige paniekaanvallen. Ik keerde veel in mezelf en deelde maandelijks slechts enkele blogs. Er moest iets veranderen, maar de ggz had lange wachttijden. In de tussentijd was ik aan het afstuderen. Dat was zwaar maar tegelijkertijd mooi en bijzonder omdat ik onderzoek mocht doen naar ‘Voorlichting over chemobreinklachten in ziekenhuizen’ en daarover een serie artikelen mocht schrijven voor de Evangelische Omroep. Hier deelde ik wat over op mijn blog. Ik slaagde dit jaar summa cum laude voor mijn opleiding Journalistiek.
Het 7e jaar in 2021: Meer aandacht voor fotoverslagen in de natuur en persoonlijke, kwalitatieve verhalen
Ik volgde traumatherapie en dat hielp me enorm. Het ging weer goed met me én ik had echt weer zin om te bloggen. Maar ik wilde nu werken als freelance journalist en redacteur, en daar moest ik mijn inkomen uithalen. Vanuit mijn opleiding werd ik vaak aangemoedigd om mijn eigen schrijfstijl en creativiteit in te zetten, maar daar voelde ik in de praktijk, in de mediawereld, niet altijd ruimte voor. Producties moesten vooral voldoen aan bepaalde eisen en kaders. Op een gegeven moment was ik daar klaar mee. Toen stelde ik me als storyteller – met al de nodige kennis over marketing – open voor commerciële bedrijven en dat bleek een schot in de roos. Zij wilden maar al te graag beter online zichtbaar worden en konden mijn creatieve hulp goed gebruiken.
De tijd en energie die ik had voor mijn blog, besteedde ik vooral aan fotoverslagen in de natuur en persoonlijke verhalen die ik koppelde aan maatschappelijk actuele onderwerpen, gesteund door feitjes en onderzoeken. Ik merkte dat veel lezers de kwaliteit van deze blogs (en natuurfotografie) waardeerden. Sterker nog: in 2021 bereikte ik het hoogtepunt qua aantal bezoekers op mijn blog (al had dit natuurlijk ook deels met de lockdown te maken). Daarnaast deelde ik af en toe nog steeds over genietmomenten en ging ik dit jaar meerdere leuke samenwerkingen aan.
Het 8e jaar in 2022: Een vermoeid hoofd vol ideeën
De kwalitatieve blogs wilde ik doorzetten, maar het kwam er vaak niet van omdat het me meer tijd en energie kostte dan ik van tevoren inschatte. Ik pak nu mijn oude telefoon erbij en scrol door alle notities uit dit jaar: dat zijn er misschien wel duizend… Mijn hoofd stroomde over van de ideeën, en vaak schreef ik al deels een blog uit. Maar ik publiceerde het nooit omdat ik nog iets wilde toevoegen, feitjes wilde controleren, of alles nog eens grondig wilde nalezen.
Als ik terugdenk aan deze periode, besef ik dat ik de lat voor mezelf erg hoog legde. En ik begrijp het, want mijn blog werd inmiddels ook vaak door opdrachtgevers en bedrijven gelezen. Ik móest het goede voorbeeld geven, en voelde de druk om de hoogste kwaliteit te leveren als professioneel schrijver. Maar buiten mijn werktijd om voelde ik me vaak vermoeid, waardoor het me niet lukte met een scherpe of frisse blik naar mijn eigen teksten te kijken of een blog af te maken. Dus deelde ik dit jaar alleen een paar persoonlijke updates. Daar had ik vrede mee, dat bloggen zou later wel weer terug op gang komen.Het 9e jaar in 2023: Het einde van mijn blog?
Ik probeerde van alles om het bloggen weer op gang te brengen, maar het lukte me vaak niet om blogs af te maken en te publiceren. Ik voelde de energie niet, of ik was niet tevreden. Ik heb dit jaar misschien zes blogs totaal gedeeld, om maar even wat van me te laten horen. Ik werd vaker boos op mezelf dat het niet lukte, ook dat ik geen geld verdiende met mijn blog, terwijl andere ondernemers succes na succes leken te boeken. Ik dacht steeds vaker: wat stelt mijn blog nu nog voor? Misschien moet ik er gewoon mee stoppen. Nu ik dit schrijf, denk ik: tsjonge, Dee, zes blogs is alsnog best veel als je je bedenkt hoe vermoeid je je toen voelde! Je hoeft toch ook helemaal niets te delen als je daar even niet de energie of zin voor voelt!
Toch zag ik door al die chaos in mijn hoofd ook steeds nog het positieve in. Wekelijks ontving ik nog berichten of mailtjes van mensen die geraakt of geïnspireerd werden door mijn blog. Mijn blog bleef ondanks alles goed vindbaar via zoekmachines als Google. En bloggen lukte me misschien niet, maar fotograferen wel. De beweging en in de natuur bezig zijn gaf me juist energie, dus besloot ik fotoshoots en wanddecoratie aan te bieden via mijn blogwebsite. Zo werd Deeserve it meer dan een blog.
Het 10e jaar in 2024-mei 2025: Mijn eerste boek schrijven
In 2024 moest ik toegeven dat ik een bore-out had. Ik had genoeg werk, maar te weinig creatieve uitdaging. Er móest iets veranderen. Maar wat? Een week lang bad ik met volle aandacht tot God. Ik kreeg voor mijn gevoel meerdere hints naar het boek dat ik al langer aan het schrijven was, over mijn ziekteperiode en herstel na kanker: Heb kanker lief. Ik besloot vol voor mijn boek te gaan en erop te vertrouwen dat als het Gods plan is, Hij zal voorzien in mijn financiën. En dat gebeurde: ik kon aan mijn boek schrijven en ernaast kreeg ik nieuwe marketingopdrachten waar ik meer voldoening uit haalde. Dat gaf mij veel energie en leidde er mede toe dat ik nu zowel fysiek als mentaal onwijs fijn in mijn vel zit en geniet.
In 2025 ontving ik meerdere afwijzingen van uitgeverijen op mijn manuscript. Dankzij de toelichting werd me duidelijk dat het niet aan de kwaliteit van mijn boek ligt, “die is zonder meer uitstekend”, maar dat mijn boek niet in een fonds past (ten opzichte van hun bestaande boektitels). Dit zette me aan het denken. Ik mag beseffen dat ik krachtige verhalen vertel. Met mijn boek én blogs. Verhalen die niet altijd in een kader of verwachtingsbeeld van reguliere mediabedrijven en uitgevers passen. Verhalen die iets nieuws brengen, origineel zijn qua thema’s en vorm, en hoopvol maar eerlijk en krachtig van toon. Die verhalen hoeven niet altijd per se (meteen) geld op te leveren. Ik wil ze gewoon delen vanuit mijn hart. Op mijn manier. Op mijn tempo. En in vrijheid.
En daar ben ik nu gebleven.
Zo, ik leg mijn digitale pen even neer. Dat waren me wat jaren. Mooie jaren, intensieve jaren, maar vooral ook leerzame jaren waarin ik van elk proces mocht genieten. Ik had er geen een willen missen.
Als ik iets heb geleerd van de afgelopen tien jaar bloggen, is het dat ik als mens met Gods leiding veel moois kan creëren en bereiken met mijn creatieve talenten áls ik maar wil én doorzet – máár dat ik daarin wel altijd mijn eigen tempo mag bepalen, en het ook oké is als ik het even niet voel: ik hoef niet altijd te presteren, ik mag vooral genieten. En mijn boek… die ga ik gewoon zelf uitgeven in eigen beheer! Wanneer weet ik nog niet precies, eerst moet ik even kijken hoe ik dit financieel ga aanpakken, maar waar een wil is, is een weg.
Ik wil iedereen bedanken die in de afgelopen tien jaar mijn blogs heeft gelezen. Ook voor alle lieve, rake en prachtige reacties. Ik weet dat er veel mensen zijn die me van begin af aan al volgen, extra positiviteit jullie kant op! Echt, toen ik begon met Deeserve it had ik nooit kunnen bedenken dat ik zoveel mensen mocht bereiken en inspireren. Even een besefmoment vandaag.
Liefs,
Dee
Meer blogs lezen? Laat je inspireren:
- Waarom kleine, mooie momenten me sinds kanker zo emotioneel raken
Ik liet een traan als de zon onderging, als ik baby eendjes zag, als ik een serie zat te kijken… Zo kende ik mezelf niet. Ik was altijd die stoere meid die nooit… Read more: Waarom kleine, mooie momenten me sinds kanker zo emotioneel raken - Weekendje wandelen en fotograferen op de Sallandse Heuvelrug
Afgelopen weekend mocht ik genieten van prachtige wandelingen en natuurfotografie in het Nationaal Park Sallandse Heuvelrug. Zo volgde ik een fijne wandelroute, tussen heide en bos, naar het uitzichtpunt op de top van… Read more: Weekendje wandelen en fotograferen op de Sallandse Heuvelrug - Mijn eigen theedoos schilderen – creatieve DIY
Waarom zijn theedozen altijd zo saai? Zwart, wit, transparant of bamboe. Kan het ook anders? Kleurrijker? Persoonlijker? Met bloemetjes en natuur? Ik kon geen gezellige theedoos vinden, dus ging ik mijn eigen theedoos… Read more: Mijn eigen theedoos schilderen – creatieve DIY
Geef een reactie