Afgelopen weekend moest ik afscheid nemen van mijn eerste auto. Mijn auto waarin ik pas écht leerde rijden. Het was al een oude Ford Fiësta, toch doet mijn hart een beetje pijn om hem te laten gaan, want hij heeft me ook veel geleerd én veel kostbare herinneringen gebracht.

Drie jaar geleden haalde ik mijn rijbewijs en was ik dolgelukkig dat ik een Ford Fiësta uit 2004 voor een klein prijsje van iemand mocht overnemen. Mijn allereerste auto! De vraag was toen al wel hoelang ik ermee zou kunnen rijden, want hij had al een kilometerstand van meer dan 200.000. Maar hij leek het aardig vol te houden.

De eerste keer parkeren… bijna de sloot in

Mijn avontuur begon meteen goed. De eerste keer dat ik in mijn Ford moest parkeren, reed ik hem iets te ver naar voren waardoor hij bijna van een helling de sloot in ging. Ik kreeg hem maar niet in zijn achteruit en voelde heel veel paniek. Gelukkig was mijn moeder mee en durfde zij het aan de hellingproef terug achteruit te maken. Daarna probeerde ik het opnieuw en ging het beter.

Al moet ik zeggen dat fileparkeren nog steeds niet mijn ding is. Dan mis ik toch die waarschuwende piepjes, dodehoekspiegels en achteruitrijcamera die ik als hulpmiddelen kon gebruiken tijdens rijlessen. Achteruit inparkeren gaat me daarentegen vaak bijzonder goed af. Maar vooruit parkeren dan weer niet (vraag me niet waarom).

Meerdere keren sloeg de motor af midden op het kruispunt

In de eerste weken merkte ik al snel dat mijn Ford heel anders reed dan de luxe, soepele Volkswagen die ik met rijlessen gewend was. Zo stond ik een aantal keer zeker een minuut lang stil midden op een kruispunt, omdat de motor continu afsloeg. Andere auto’s toeterden van alle kanten naar me. Ik zette mijn gevarenlichten dan maar weer even aan. Sorry, mensen. Nu kan ik erom lachen, maar toen voelde ik wel enigszins wat paniek. 

Blijkbaar moest ik de koppeling in deze auto niet rustig omhoog laten komen en dan pas een klein beetje gas bijgeven. Nee, ik moest meteen het gaspedaal tot net niet op de bodem intrappen! Toen ik dat eenmaal doorhad, sjeesde ik bij groen licht zo weg en merkte ik hoe snel en fijn deze auto kon rijden. Een en al genieten.

Veel geleerd en mijn rijangst overwonnen

In deze Ford heb ik mijn rijangst en faalangst overwonnen. Ik weet nog goed hoe spannend ik autorijden vond tijdens mijn rijlessen. Soms kon ik de rust bewaren, als ik mijn eigen tempo mocht bepalen en naar muziek mocht luisteren. Maar vaak was dat niet het geval. Toen ik voor het eerst alleen reed, luchtte dat eerlijk gezegd behoorlijk op. Niemand die me op mijn vingers keek, zelf mogen bepalen hoe en waar ik de auto parkeer, niemand die een halfuur lang op verschillende manieren ging uitleggen waarom het gevaarlijk is als ik een paar seconden vijf kilometer te hard of te zacht reed, terwijl ik al honderd scenario’s verder was gereden. Wat een rust in mijn hoofd!

Toch voelde ik de angst vaak nog wel. Wat als ik de navigatie niet begrijp? Wat als ik weer stilsta voor een stoplicht? Wat als ik een fietser over het hoofd zie? Daarom pakte ik de eerste maanden nog niet heel vaak de auto naar afspraken toe. Ik plande bewust momenten in buiten de spits om voor mezelf te oefenen, zonder druk om ergens op tijd te moeten zijn. En dat was een goede keuze. Ik vertrouwde steeds meer op het feit dat ik gewoon goed kan rijden. Al moet ik wel beamen wat ze vaak zeggen: ‘Je leert pas écht rijden als je je rijbewijs hebt gehaald.’ En dat is spannend! Maar wat een overwinning als je een paar maanden verder bent en vol rust en zelfvertrouwen je auto in stapt!

Het gevoel van vrijheid

Het gaf een gevoel van vrijheid als ik in mijn auto over de snelweg reed. Een gevoel dat ik zelf slechts één keer eerder op een waterscooter had ervaren. Dat je zo hard over de zee sjeest, dat het bijna voelt alsof je gaat opstijgen en wegvliegt… zoiets. Een heerlijk gevoel. Ik heb dus zeker veel van mijn autootje mogen genieten. Het wende ook best snel om een auto te hebben. Dat ik niet meer alles lopend, op de fiets of met het openbaar vervoer hoefde te doen. Dat ik niet meer hoefde na te denken hoe ik ergens moest komen en of dat qua tijd wel haalbaar was. 

Met een auto merkte ik hoe snel ik ergens kan zijn. Maar ook hoeveel rust een auto kan geven. Sinds ik lymfeklierkanker heb gehad, ben ik toch sneller moe en overprikkeld. Ik woon aan de grens van Rotterdam-Oost, waar het aardig druk kan zijn in het openbaar vervoer met allerlei andere mensen, geluiden en prikkels. Dus als ik me dan in mijn eigen privécocon ook nog eens veel sneller van a naar b kon verplaatsen, was dat toch prachtig! 

Autopech… en reparaties

Maar die rust en vrijheid geldt natuurlijk alleen als een auto goed meewerkt. In de afgelopen jaren heb ik naast al mijn rijplezier ook best vaak de wegenwacht moeten bellen. Zo was mijn auto een keer midden in een file op de snelweg aan het stuiteren… Ja, écht. Er ging iets niet helemaal goed met de motor, heel de auto ging op en neer en de motor sloeg dan ook af. Gelukkig hielpen een aantal mensen me om de auto naar een veilige plek te duwen. Even later deed mijn auto alsof er niets was gebeurd, maar voor de zekerheid werd ik samen met het busje van de wegenwacht door twee motoren voor en achter ons geëscorteerd naar de andere kant van de snelweg. Dat was me een beleving!

Hoewel ik nog lang niet alles weet over auto’s, heb ik door alle pechmomenten veel geleerd over de functies van bepaalde onderdelen, onderhoud en reparaties. Ook dat naarmate een auto ouder wordt, de kosten steeds hoger kunnen uitpakken. Uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat als de reparatiekosten hoger uitvallen dan de waarde van de auto, ik het geld beter kan sparen voor een andere auto. 

Dat heb ik dan ook gedaan. Mijn Ford Fiësta uit 2004 had uiteindelijk meer dan 230.000 kilometer op de teller. Het is mooi geweest. En wat veel mensen aan het begin tegen me zeiden, geloof ik ook wel: ‘Als je in deze oude Ford kunt rijden, kun je straks in elke auto rijden.’

Moeilijke keuze: mijn auto gaat naar de sloop

Maar die keuze vond ik niet makkelijk. Afgelopen weekend gingen al mijn gedachten heen en weer. Als ik deze auto zou opgeven, dan zou ik financieel namelijk niet meteen een andere kunnen kopen, dus dat overwoog ik dan ook mee. Maar uiteindelijk moet ik me natuurlijk ook veilig voelen in een auto, en dat deed ik niet meer. Dus haalde ik mijn auto dit weekend leeg en liet ik de Ford ophalen door een autosloopbedrijf. 

Ik zei tegen de man die de auto kwam ophalen: ‘Het koelvloeistofreservoir is leeg, dus de motor start nog wel maar het kan wat schade en problemen geven.’ De man antwoordde: ‘Dat maakt niet uit, we maken er toch een plat pakketje van.’ Autsj. En toen werd mijn Ford aan twee haken opgetild en bovenop twee andere sloopauto’s op de wagen gezet. Dat deed wel een beetje pijn aan mijn hart om te zien. 

Bedankt, mijn autootje en mijn vriend

Die dag was ik dan ook wel een beetje emotioneel. Ik heb zoveel herinneringen aan die auto. Zoveel geleerd, zoveel angst overwonnen, zoveel gegroeid als persoon en zelfvertrouwen gekregen in die Ford. Mijn autootje voelde drie jaar lang toch gewoon een beetje als een vriend. Een vriend die elke dag voor me klaarstond. Letterlijk. Alhoewel, de laatste tijd wat minder. 

En toch… mijn auto was misschien maar van blik, maar voor mij was dat wel een blik vol leerzame en kostbare herinneringen. Bedankt, autootje!

Kun jij je jouw eerste auto nog herinneren? 

Liefs,
Dee

Deze blog bevat geen gesponsorde of betaalde samenwerking. De achtergrond van de linkerfoto bovenaan deze blog is vanwege privacy deels met AI bewerkt om herkenbare details, zoals andere auto’s met kentekens, uit beeld te halen.

Meer blogs lezen? Laat je inspireren: