Van mijn gezicht is het misschien nog niet helemaal af te lezen, maar mijn gedachten springen al van vreugde. Vorige week donderdag heb ik eindelijk de allerlaatste chemokuur gehad. Een zucht van opluchting stroomt door heel mijn lijf. Ik voel me nu nog niet helemaal top, maar het idee dat alles vanaf nu alleen maar beter wordt, maakt een hoop goed.

Vorige week zat ik zoals bij elke behandeling minstens vier uur achterelkaar op de ‘chemostoel’. Iedereen was blij voor me, omdat het mijn laatste keer was. Ik had er toch niet zo’n zin in… Ik weet namelijk dat ik me de dagen na de chemo verschrikkelijk zou gaan voelen. Maar het moest gebeuren.

En nu… Twaalf chemokuren later…

Niks kunnen eten, kokhalzen, kotsen, duizeligheid, buikpijn, vermoeidheid, etc. En dat allemaal nog heftiger dan voorgaande keren, want “de laatste kuur heeft de ergste bijwerkingen”. Dat heb ik gemerkt. Op dit moment voel ik me nog steeds ziek. Ik voel me ook een beetje nutteloos. Ik kan niet veel meer dan op de bank zitten en televisie kijken… Maar de komende dagen zal ik me als het goed is weer wat beter voelen.

Ik kan niet wachten. Dan kan ik weer mijn conditie gaan opbouwen en ‘uhh eigenlijk gewoon weer heel mijn leven oppakken’. En dan vooral weer: leuke dingen doen! Wat lijkt het me heerlijk om zo dadelijk geen rekening meer met alles te hoeven houden. Dan kan ik gewoon weer even naar de winkel fietsen wanneer ik wil of even met het openbaar vervoer naar het centrum.

Over iets minder dan een maand staat er weer een afspraak gepland met de arts. Als alles goed verloopt, waar ik uiteraard vanuit ga, dan heb ik een of twee weken daarna weer een PET-scan. Spannend, maar ik geloof dat het dit keer een goede uitslag zal zijn en dat ik dus ‘schoon’ ben van Hodgkin (lymfeklierkanker). Zeker na de vorige CT-scan, kan het ook bijna niet anders.

Nogmaals wil ik iedereen bedanken die mij een hart onder de riem heeft gestoken het afgelopen halfjaar. Met name de afgelopen twee maanden waren enorm zwaar, maar met alle liefde die ik mocht ontvangen, bleef ik het licht aan het einde van de tunnel zien. En dat licht komt nu wel heel dichtbij! 🙂

Liefs,