Op mijn fiets onderweg naar geen bestemming. Alleen denkend aan gezonde mensen. Zoveel haast hebben zij. Zoveel wensen hebben zij. En zoveel moeten zij stressen om gelukkig te zijn. Ik als ziek mens vraag me af waarom. Is het niet al een geluk alleen om gezond te zijn?

Een automobilist vergeet mij zelfs voorrang te geven. Ik schrik en trap snel met een hard kloppend hart op de rem. Net op tijd. Is haast belangrijker dan veiligheid? Zag hij de haaientanden op de weg niet? Zat hij diep in gedachten met wat hij zo dadelijk gaat doen?

Een gezond mens zou nu misschien dreigend zijn middelvinger opsteken. Lul dat hij is. Ik daarentegen laat hem maar gaan. Ik heb geen zin om mijn dag door hem te laten verpesten. Ik heb wel wat anders om me druk over te maken. Wat ik overigens toch niet vaak doe, dat druk maken.

Waarom zou ik ook? Ik doe wat de dokters me zeggen, meer kan ik niet doen. Wel probeer ik van zoveel mogelijk te genieten. Deze fietsrit bijvoorbeeld. Ik ga nergens heen. Ik heb geen haast. Ik geniet gewoon even ervan dat ik op dit moment kán fietsen.

Het geeft een gevoel van vrijheid. Onafhankelijkheid en zelfstandigheid. Ik kan weer fietsen. Nu besef ik pas hoe bijzonder dat eigenlijk is. Ik heb maar één wens en dat is genezen. Wat zal ik gelukkig zijn als ik weer helemaal gezond ben. Of besef ik dat dan niet meer?

Liefs,